Stroje do nurkowania – historia na zdjęciach

Stroje do nurkowania – historia w pigułce

Zanurzmy się w krótkiej historii strojów do nurkowania, tych dziwnie wyglądających kostiumów, które wielu z nas widziało w telewizji, w filmach a być może na własne oczy. Stroje do nurkowania produkowane według dzisiejszych standardów w niczym nie przypominają swoich poprzedników z metalowymi hełmami, płóciennymi nogawkami i… szablą przy boku (tak na wszelki wypadek). Nie ma się czemu dziwić, bo pierwsze próby zejścia pod wodę na dłuższą chwilę miały miejsce już w XVIII wieku, czyli na długo przed opracowaniem niezawodnej butli z tlenem.
prototypy strojów do nurkowania z 18 wieku
stroje do nurkowania, rysunki z XVIII wieku
Powyższe stroje do nurkowania pochodzą z XVIII wieku. Skafander wykonany ze skóry miał zapewnić właściwości wodoszczelne a skrywany pod nią żelazny gorset chronić przed zmiażdżeniem płuc przez ciśnienie wody*. Tlen do kasku doprowadzały rurki, których koniec znajdował się na powierzchni.
* Chociaż zazwyczaj tego nie dostrzegamy, powietrze cały czas wywiera nacisk na nasze ciała. Ciśnienie powietrza jest po prostu jego ciężarem wywoływanym przez grawitację. Na poziomie morza wynosi ono 1 atmosferę. Woda także posiada swój ciężar i wywołuje ciśnienie. Na głębokości 10 metrów ciśnienie wynosi 2 bary – po jednej z powietrza i wody. Na 20 metrach ciśnienie wynosi 3 atmosfery itd.

Skafander z prawdziwego zdarzenia

metalowy strój do nurkowania
prototyp stroju nurkowego z XVIII wieku
Późniejsze projekty kombinezonów do nurkowania miały za zadanie wyeliminować wady takie jak słaba widoczność przez bardzo ograniczone pole widzenia. Niczym nieograniczona kreatywność doprowadziła do pojawienia się hełmu z otworami na… kilkanaście par oczu.
strój nurkowy z zamkniętym obiegiem powietrza
Atmosferic Diving Suits czyli strój do nurkowania z zamkniętym obiegiem powietrza

W XX wieku stworzono pierwsze skafandry, które rzeczywiście pozwalały przebywać w podwodnej atmosferze i schodzić na głębokość nawet 700! metrów. Profesjonalny sprzęt testował jako pierwszy przemysł naftowy i marynarka wojenna. Atmosferic Diving Suits (ADS) posiadał zamknięty obieg powietrza uniezależniający nurka od innych osób. Ciśnienie wewnątrz skafandra było takie samo jak na powierzchni, dlatego nurkowie noszący ADS nie musieli korzystać z dekompresji po powrocie na ląd. Strój działający na podobnej zasadzie co łódź podwodna, pozwalał uniknąć wad związanych ze schodzeniem pod wodę. Nurkowie nie doświadczali uczucia zimna, nie potrzebowali złożonych mieszanin gazu i nie narażali się na chorobę dekompresyjną*. Oddychali normalnym powietrzem a nawet ubierali się pod skafander w ulubiony t-shirt i spodnie.

* Nie odczuwasz działania ciśnienia na całym ciele, ponieważ składa się ono głównie z wody, która jest nieściśliwa. Powietrze jednak jest ściśliwe, dlatego zmiany ciśnienia pod wodą odczujesz w częściach ciała, które wypełnione są powietrzem. Podobnie jak podczas lotu samolotem odczuwasz zmiany ciśnienia w uszach i zatokach. Jeśli zanurzasz się pod wodą, powietrze zostaje sprężone, np. pod powierzchnią 10 metrów pod ciśnieniem 2 atmosfer, pojemność gazu stanowi połowę tego, co na powierzchni. Wynurzając się, powietrze ulega rozprężeniu, a więc zwiększa swoją objętość. Gdybyś chciał wstrzymać oddech i wynurzać się, zwiększające objętość powietrze może doprowadzić do rozerwania płuc. To najskrajniejsza postać choroby dekompresyjnej, której bardzo łatwo uniknąć, stosując się do podstawowych zasad nurkowania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.